• Buro Jansen & Janssen is een onderzoeksburo dat politie, justitie, inlichtingendiensten, de overheid in Nederland en Europa kritisch volgt. Een grond-rechten kollektief dat al 30 jaar publiceert over uitbreiding van repressieve wetgeving, publiek-private samenwerking, bevoegdheden, overheids-optreden en andere staatsaangelegenheden.
    Buro Jansen & Janssen Postbus 10591, 1001EN Amsterdam, 020-6123202/06-34339533, info@burojansen.nl.
    Steun Buro Jansen & Janssen wordt donateur.
  • Justitie en Veiligheid

  • Nieuwsblog

  • Openbaarheid

  • Nationaal Veiligheidsarchief

  • Publicaties

  • Crisis en Onveiligheid

  • Europa

  • Politieklachten

  • Veilig Internetten

  • Jansen Library

  • Bijlage X – 2.1. Kerngegevens

    2. DE ADVOCATUUR

    2.1. Kerngegevens

    2.1.1. Vertrouwensman

    De advocaat is een rechtshulpverlener, die zijn clinten met raad
    en daad terzijde staat. Iedere burger dient, wanneer hij rechtshulp
    nodig heeft, een onbelemmerde toegang tot een advocaat te hebben.
    De hulpzoeker moet er zeker van kunnen zijn dat de geheimhouding
    van de informatie die aan de hulpverlener wordt verstrekt,
    gewaarborgd is. De relatie tussen de advocaat en zijn clint is een
    vertrouwensrelatie, die door de geheimhoudingsplicht en het
    verschoningsrecht ten opzichte van derden (onder wie de rechter)
    wordt afgeschermd. Het beroep van advocaat is wettelijk beschermd.
    De advocaat is bovendien als enige gerechtigd rechtsbijstand te
    verlenen (procesmonopolie). Noot

    lees meer

    Bijlage X – 10.1. Fasen in het proces van witwassen

    10. WEGSLUIZEN ZONDER WITWASSEN

    10.1. Fasen in het proces van witwassen

    Het proces van het witwassen doorloopt een aantal fasen, dat in
    de literatuur als volgt worden omschreven (Baldwin en Munro, 1993;
    Bosworth-Davies en Saltmarsh, 1994; Savona en Defeo, 1994):

    lees meer

    Bijlage XI – 4.4. De bouwnijverheid

    4.4. De bouwnijverheid

    Een van de legale economische sectoren die in de literatuur ook
    steeds weer in verband wordt gebracht met georganiseerde
    criminaliteit is de bouwnijverheid. De reden hiervan is niet ver te
    zoeken: zowel de Italiaanse en Italiaans-Amerikaanse mafia als de
    Japanse yakuza zijn berucht om de machtspositie die zij in de
    voorbije decennia – in elk geval in Itali, in de Verenigde Staten
    en Japan – hebben opgebouwd in deze tak van industrie. Waarom dit
    juist in de bouwnijverheid kan gebeuren, is een vraag waarop
    eigenlijk alleen een gedifferentieerd antwoord past. Maar in het
    kader van dit rapport moet worden volstaan met te wijzen op de
    relatief grote vatbaarheid van de bouwnijverheid voor penetratie
    door criminele groepen. Dit heeft met name te maken met de hoge
    kosten van vertraging, de ongewisse continuteit van het werk in de
    sector, de inzet van naar verhouding veel ongekwalificeerd
    personeel, de complexiteit en grootschaligheid van meer belangrijke
    bouwprojecten, en het systeem van contractering van de aannemer met
    de laagste prijs. En wanneer een criminele organisatie in een
    bepaalde stad of streek eenmaal greep heeft gekregen op
    (belangrijke delen van) de bouwnijverheid, dan exploiteert zij haar
    op alle mogelijke manieren: corrumpering van politici en ambtelijke
    diensten, geweld tegen opponerende bouwbedrijven en
    tegenstribbelende werknemers, te hoge inschrijvingen voor
    bouwprojecten, geen of gebrekkige afdracht van sociale premies,
    niet-betaling van verschuldigde belastingen, etcetera.

    lees meer

    Bijlage XI – LITERATUUR

    LITERATUUR

    Abadinsky, H.,
    Organized Crime, Chicago,
    Nelson-Hall, 1993, 3 ed.
    Berg, A. H. van den,
    Heroneprostitues, een typologie van werk- en levensstijlen,
    Justitile Verkenningen, 13e jrg., nr. 1, 1987, pp. 72-92
    Bieleman, B., J. Snippe en E. de Bie,
    Drugs binnen de grenzen. Harddrugs en criminaliteit in
    Nederland: schattingen van de omvang
    , Groningen, Stichting
    Intraval, 1995
    Boer, C. A. de,
    Georganiseerde Criminaliteit en de gemeentelijke overheid,
    Enschede, Faculteit Bestuurskunde, IPIT-scriptiereeks, 1994
    Bruinsma, G. J. N. (red.),
    Georganiseerde criminaliteit uit Oost-Europa en het IRT
    Noord- en Oost Nederland, Enschede, IPIT, 1994 Bundes
    Kriminal Ambt (BKA),
    Organisierte Kriminaliteit, Wie Gross ist die Gefahr?,
    Wiesbaden, 1990
    Bunt, H. G. van de en J. Rademaker,
    Recherchewerk in de praktijk, Lochem, Van de Brink, 1992
    Daniel, M. R. en G. J. Veldhuis,

    lees meer

    Bijlage I – HOOFDSTUK 7 DE RAPPORTAGE

    HOOFDSTUK 7 DE RAPPORTAGE

    Artikel 148, eerste lid, Reglement van Orde van de Tweede Kamer
    bepaalt dat na afloop van het onderzoek of zo dikwijls de commissie
    het nodig oordeelt dan wel de Kamer daartoe besluit, de commisie
    van haar verrichtingen verslag doet aan de Kamer. Het Reglement van
    Orde stelt geen vorm- of andere vereisten aan de verslaggeving van
    de commissie. Derhalve geniet zij bij de inrichting van haar
    rapportage alle vrijheid. Naast de eindrapportage, bevattende de
    bevindingen, conclusies en aanbevelingen heeft, heeft de commissie
    ook door middel van voortgangsrapportages en brieven de Kamer op de
    hoogte gehouden van de vordering van het onderzoek.

    lees meer

    Bijlage V – Inleiding

    Inleiding

    Uit de door de commissie verzamelde en bestudeerde
    jurisprudentie (achterin deze bijlage weergegeven) is een selectie
    gemaakt van in deze bijlage te behandelen zaken. Hierbij ging de
    voorkeur uit naar uitspraken die geclassificeerd kunnen worden als
    standaard-arrest met betrekking tot de beoordeling van het gebruik
    van bijzondere opsporingsmethoden danwel naar zaken die vanwege hun
    actualiteit kunnen bijdragen aan beeldvorming van het geldend recht
    hieromtrent.Overzicht samengevatte jurisprudentie

    lees meer

    Bijlage V – Ldi tegen Zwitserland

    Ldi tegen Zwitserland

    EHRM 15 juni 1992, NJ 1993, 711 m.nt. EAA
    Op 15 maart 1984 informeerde de Duitse politie haar collega’s van
    het kanton Bern, dat een landgenoot in

    gevangenschap 200.000 Zwitserse francs had gevraagd voor de
    aankoop van ongeveer 5 kilogram cocane in Zwitserland. Hierop
    startte de
    rechter-commissaris te Laufen een gerechtelijk
    vooronderzoek. Met toestemming van het Obergericht van het kanton
    Bern en op grond van het Berner Wetboek van Strafvordering beval
    de
    rechter-commissaris de telefoon van de klager af te
    luisteren. Daarnaast besloten de politie te Laufen en een speciale
    drugseenheid, dat een bedigd ambtenaar van de politie van het
    kanton Bern zich zou voordoen als een potentile koper van de cocane
    onder de verzonnen naam Toni. Zij handelden met toestemming van de
    leiding van de kantonale politie en brachten de

    rechter-commissaris te Laufen op de hoogte van hun plan.
    Rechtsvraag:

    lees meer

    Bijlage V – 6.1 Inleiding

    6 OVERIGE INFORMATIE-INWINNING

    6.1 Inleiding

    Overige informatie-inwinning is een op het eerste gezicht
    buitengewoon ruime categorie. Met de term informatie-inwinning
    wordt hier gedoeld op het vergaren en genereren van gegevens die
    nog niet bij de politie bekend zijn. Uiteraard doet de politie dat
    als zij een persoon observeert, als zij een informant aanhoort of
    als zij een infiltrant in een criminele organisatie binnenbrengt.
    Die methoden kwamen in de voorgaande hoofdstukken aan de orde. De
    politie kan echter ook elders verzamelde informatie vergaren: in
    eenvoudige vorm doet zich dit voor als ze de krant leest of bij de
    burgerlijke stand inlichtingen inwint. Het genereren van gegevens
    doet zich voor als de politie de bij haar zelf aanwezige informatie
    dusdanig bewerkt, dat daaruit als nieuw te kwalificeren gegevens
    ontstaan.

    lees meer

    Bijlage VI – 10.3 Zaken en werkwijze

    10.3 Zaken en werkwijze

    lees meer

    Bijlage VI – 4.6 Conclusies

    4.6 Conclusies

    1. De taak van de tactische recherche houdt in het doen van
    onderzoek bij personen en instanties en het verslagleggen van dit
    onderzoek ten behoeve van de mogelijke strafrechtelijke vervolging.
    De tactische recherche is derhalve georinteerd op het aanleveren
    van bewijsmateriaal in concrete strafzaken. Voor de tactische
    recherche bestaat geen afzonderlijke wettelijke basis of nadere
    regeling. 2. Het tactisch recherchewerk voltrekt zich op
    verschillende organisatorische niveaus bij de politie: in
    basiseenheden, in districten, op regionaal niveau, in kernteams.
    Tactische onderzoeken naar ernstige criminaliteit worden vrijwel
    steeds door speciaal daarvoor samengestelde teams verricht. 3. In
    een groeiend aantal regiokorpsen wordt de laatste tijd het primaat
    van de tactische recherche – in relatie tot de CID – benadrukt. Het
    bewust onkundig houden van de tactische recherche en de
    zaaksofficier van justitie van activiteiten van de CID staat
    hiermee op gespannen voet. De vroegere – en in sommige regiokorpsen
    nog steeds bestaande – geslotenheid in de communicatie tussen CID
    en tactische recherche leidt tot misverstanden en gebrek aan
    sturing en controle.

    lees meer

    Bijlage VI – 9.4 Samenwerking en cordinatie

    9.4 Samenwerking en cordinatie

    9.4.1 Ressortelijke adviescommissies, LOCO en Raad van advies
    voor de CID

    Binnen het openbaar ministerie functioneerden landelijk en op
    ressortsniveau tal van adviescommissies. Met de reorganisatie van
    het OM is ook de overlegstructuur veranderd. Op landelijk niveau
    functioneert het adviescollege wetgeving, bestaande uit leden van
    het OM, onder voorzitterschap van een hoofdofficier. Het college
    adviseert de vergadering van procureurs-generaal over juridische
    vraagstukken, met name over voorgenomen weten regelgeving,
    inclusief richtlijnen.
    In de ressorten was sprake van een vrij fijnmazig en
    onoverzichtelijk stelsel van adviescolleges. Er waren commissies
    voor verkeer (Revecom), voor Economie (Recom), het ressortelijk
    executie overleg (REO) en het overleg in kinderzaken
    (Rekicom).

    lees meer

    Bijlage VII – V.7. De textielnijverheid

    V.7. De textielnijverheid

    Van de textielnijverheid kan men zeggen dat zij historisch
    verdacht is wanneer het gaat om georganiseerde criminaliteit. De
    georganiseerde criminaliteit kreeg greep op de textielnijverheid in
    New York door de vakbonden van textielwerknemers over te nemen na
    ernstige arbeidsconflicten (Block en Chambliss, 1981). In Nederland
    is echter van een dergelijke ontwikkeling nooit sprake geweest. Na
    de ineenstorting van de textielindustrie in de jaren zestig en
    zeventig als gevolg van de concurrentie van de lage-lonen-landen in
    Azi, verschenen op diverse plaatsen in het midden van de jaren
    tachtig wel allerlei naaiateliers. Deze ateliers kwamen op als
    gevolg van de internationale ontwikkelingen in de
    confectie-industrie waarin om een flexibele en snelle produktie
    wordt gevraagd. Zij werden veelal door Turken als zelfstandige
    ondernemers opgezet en waren gevestigd in Amsterdam, de Achterhoek,
    Brabant, Limburg en Twente. Het aantal bedrijven in Nederland steeg
    spectaculair, van 28 in 1981 tot ongeveer 1.000 in 1993 (Van
    Vondelen, 1993). In het begin waren de confectie-ateliers bijna
    allemaal legaal, maar toen de prijzen gingen dalen en de
    concurrentie toenam, terwijl het aanbod aan illegale werkers in
    Nederland alsmaar groter werd, gleden de meeste van de legale
    ateliers af naar een gedeeltelijk en later zelfs naar een volledig
    illegale bedrijfsvoering. Zwarte loonbetalingen, werken met
    illegale vreemdelingen, handel in valse facturen waren instrumenten
    om het hoofd boven water te houden. Na verloop van tijd drong tot
    de buitenwereld door dat er met illegale werkneem(st)ers onder
    uiterst slechte arbeidsomstandigheden werd gewerkt en deden
    geruchten de ronde dat de (Turkse) georganiseerde criminaliteit
    daarbij zou zijn betrokken.

    lees meer

    Bijlage VIII – 5.2. De situatie in Rotterdam

    5.2. De situatie in Rotterdam

    Vanuit de regio Rotterdam-Rijnmond bereikten ons in totaal 38
    rapportages. Gelet op de aard, omvang en ontwikkeling van de
    criminaliteit in de Rotterdamse regio in het algemeen, ligt het
    voor de hand dat de zaken die in deze rapportages aan de orde zijn,
    gemiddeld een zwaarder kaliber hebben dan de zaken die door de
    regio Midden- en West-Brabant zijn aangeleverd. Wanneer men dan op
    de Rotterdamse zaken dezelfde selectiecriteria toepast als die
    hiervoor voor de Midden- en West-Brabantse zaken zijn gehanteerd,
    dan blijven er maar tien van de 38 zaken over die in dit rapport
    thuishoren.

    lees meer

    Bijlage VIII – IV.5. De revenuen van de hashhandel

    IV.5. De revenuen van de hashhandel

    De opbrengst van hash wordt geschat op tweederde van de totale
    export uit Marokko en dat is ongeveer gelijk aan het totaalbedrag
    van de geldzendingen van anderhalf miljoen emigranten naar huis.
    Naarmate de emigranten langer wegblijven en inburgeren in hun
    nieuwe landen worden hun zendingen van spaargelden minder. De
    regering doet er alles aan om zijn onderdanen overzee te
    doordringen van hun plicht het vaderland financieel bij te staan,
    maar bij de volgende generatie slaat deze opdracht minder aan.
    Welnu, de opbrengst van de handel in drugs in Marokko en onder
    emigranten compenseert deze terugloop in de betalingsbalans
    volledig. Om het witten en het binnensluizen van deze gelden
    mogelijk te maken heeft de Marokkaanse overheid verschillende
    investeringsmogelijkheden gecreerd: door het aanmoedigen van het
    toerisme (nog niet erg geslaagd) en door off shore banken en
    belastingvrije zones (Tanger) toe te staan en weinig controle uit
    te oefenen op de banktransacties uit en naar Ceuta en Melilla. Het
    witwassen van uit criminaliteit verkregen inkomsten is in Marokko
    niet strafbaar en er bestaat geen wetgeving ter zake van de
    ontneming van wederrechtelijk verkregen vermogens. Het totaal aan
    buitenlandse investeringen (legaal en illegaal gegenereerd) in
    Marokko is sedert 1990 sterk toegenomen. Uit de Europese Unie
    kwamen in 1990 nog 1100 miljoen dirhams, in 1994 waren dat 3300
    miljoen dirhams. Uit andere landen kwamen in 1994.4700 dirhams. Er
    zijn berichten dat internationale misdadigers zich in Marokko
    vestigen om gebruik te kunnen maken van het ideale witwasklimaat.
    Het wiswas-circuit is verder op Europa aangesloten met behulp van
    traditionele structuren zoals de familie, de gilden en de banken
    van lening. Vooral op het platteland worden institutionele
    leeninstellingen door mensen uit lagere kringen vaak gemeden.
    Drugshandelaren fungeren thans als onderhandse bankiers.

    lees meer

    Bijlage VIII – IX.2. De internationalisering van Russische criminele groepen

    IX.2. De internationalisering van Russische criminele
    groepen

    Gezien de evolutie van de Russische mafia in de voorbije
    decennia ligt het voor de hand dat haar internationalisering niet
    van vandaag of gisteren dateert. Hoe zou zij de vroegere zwarte
    markten voor luxe-goederen hebben kunnen bevoorraden zonder
    relaties met legale ondernemingen en criminele groepen? De ophef
    die de laatste jaren over de komst van criminele bendes uit Rusland
    wordt gemaakt, doet dan ook nogal onwezenlijk aan. Zij is in elk
    geval veelzeggend voor het gebrekkige inzicht van de Westerse media
    en politiediensten in de ontwikkeling van de (Russische)
    georganiseerde criminaliteit in binnen- en buitenland. Dit neemt
    niet weg dat de val van de Muur de internationalisering van de
    organisatie en activiteiten van Russische criminele groepen zeker
    heeft bevorderd, zoals zij ook in de hand heeft gewerkt dat
    allerhande criminele groepen uit het Westen hun operatiegebied naar
    het Oosten hebben verlegd, naar Midden- en Oost-Europa. En dan
    dient te worden gedacht aan Italiaanse mafia-clans, maar ook aan
    groepen uit Duitsland, Nederland, Belgi, Frankrijk en nog andere
    landen. Ook deze zagen in het Oosten zowel mogelijkheden voor de
    produktie van illegale goederen (synthetische drugs) als voor de
    distributie van op zichzelf legale goederen (-gestolen- auto’s).
    Van hun kant zagen Russische criminele groepen in het Westen grote
    mogelijkheden voor de afzet van wapens en drugs (vooral herone),
    kunstvoorwerpen, luxe-eetwaren als kaviaar en hout. De onderlinge
    samenwerking tussen criminele groepen uit Oost en West is overigens
    met name ook in de vrouwenhandel volop aan het licht gekomen.

    lees meer

    << oudere artikelen