Het Haags Initiatief tegen Facisme en Discriminatie (HIFD) is één van de organisaties die het initiatief nam tot activiteiten tegen de Koppelingswet. Op 3 november 1995 schreef het HIFD een brief aan alle onderwijsstellingen in Den Haag, waarin kort en bondig werd uitgelegd wat de negatieve gevolgen van de Koppelingswet zullen zijn. De respons vanuit het onderwijs was groot. Veel onderwijsinstellingen schreven een protestbrief naar de wethouder van onderwijs.
Een interview met Marijke Bijl van het Haags Initiatief tegen Fascisme en Discriminatie (HIFD). Marijke is ook betrokken bij het Ondersteunings Komitee Illegale Arbeiders (OKIA) in Den Haag ze kent de positie van illegalen dus goed.
Op welke wijze werd het HIFD actief betrokken bij de Koppelingswet?
Met één oog zijwaarts hou je als anti-discriminatie vereniging de vreemdelingenwetgeving bij. Daar wil ik zo nog wel meer over zeggen. Toen we in het najaar van 1995 de koppelingswet doornamen, duurde het even voor we de consequenties onder woorden konden brengen.
Protesteren tegen de Koppelingswet is niet genoeg. Zoals je in deze krant kunt lezen is de uitsluiting al lange tijd aan de gang. Het is dan ook belangrijk om juist voorzieningen open te houden of weer open te breken. Daartoe zijn er al meerdere netwerkverbanden in Nederland. Een van die netwerken is het Solidariteits Netwerk voor Illegalen in Nederland.
Het SNIN bestaat uit zelfstandig werkende basisgroepen die ageren tegen het migratie-beleid en actief betrokken zijn bij het opbouwen van alternatieve collectieve voorzieningen voor illegalen en uitgeprocedeerden. De aangesloten groepen erkennen dat het uitwisselen van informatie belangrijk is. Dat kennis gedeelt kan worden en onderlinge ondersteuning van acties en activiteiten het protest tegen het migratiebeleid versterkt. Het SNIN is met andere woorden een communicatie- en ondersteuningsnetwerk.
Discussie over de Identificatieplicht Sinds juni 1994 voert het Autonoom Centrum samen met enkele honderden weigeraars de campagne “Stop de Identificatie- plicht”. Een campagne van een stel Don Quichotes? Van een stel doorgeslagen moraal-ridders? Of is de Big Brother daadwerke- lijk op zoek naar alle mogelijke manieren om te registreren en controleren zodat protest steeds actueler wordt?
Werknemers dienen hun paspoort aan de werkgever te tonen. In de vorige nieuwsbrief werd al aangekondigd dat één van de banenpoolers van het Autonoom Centrum een rechtszaak aan zou spannen tegen de werkgever, Buro Maatwerk. Deze rechtszaak werd in januari gewonnen. Maar wie dacht dat hiermee een eind aan deze soap zou komen, kwam bedrogen uit. Een overzicht.
Sinds ruim een jaar vindt in de bunker van de rechtbank te Düsseldorf het proces plaats tegen twee vermeende leden van de Duitse gewapende strijdgroep Antiimperialistische Zelle. In de komende tijd zullen meerdere mensen uit de Akense, Hamburgse en Berlijnse linkse scene gedagvaard worden om als getuigen in dat proces verklaringen af te leggen. Bij weigering dreigt voor deze mensen tot maximaal zes maanden gevangenisstraf en eventueel nog de mogelijkheid dat ze tot verdachte worden `opgewaardeerd’. Tevens geldt voor een aantal potentiële getuigen dat ze al als verdachte aangemerkt zijn. In het volgende artikel worden de omstandigheden rondom dit proces uit de doeken gedaan. lees meer
door Wil van der Schans
Een inval, twee maanden ‘niet verdacht’, iets meer dan 400 dagen wel, 5 daarvan in een Haagse cel. Tientallen tapverslagen, een lijst met honderd vragen, een dossier waar de honden geen brood van lusten en een officier van justitie, die -zwaaiend met z’n armen- plastisch spreekt over een stamboomonderzoek naar RaRa. Als toneelstuk had het de kritieken waarschijnlijk niet overleeft, maar de werkelijkheid is weerbarstiger. Het hoge Kafka gehalte maakt het moeilijk gissen naar de werkelijke bedoelingen van Justitie. Een verhaal met meerdere dimensies: een combinatie van serieus inlichtingenwerk, een eigen dynamiek en een poging tot een juridische testcase.
Rode Olifant – Toch weer met enige verbazing uw artikel over de ontruiming van het kraakpand de ‘Rode Olifant’ gelezen (De Gelderlander 10 januari) betoogt Louis Sévèke in De Gelderlander.
De kraak kon bij veel mensen, onder wie ondergetekende en blijkens uw artikel ook de wijkagent, op sympathie rekenen. Na twee jaar leegstand en verwaarlozing door de eigenaar, nam in oktober een aantal woningzoekenden het pand weer in gebruik.
Niet alleen de eigenaar werd met de kraakactie aangeklaagd, ook de Nijmeegse overheid werd te kakken gezet. Ondanks wonen-boven-winkels-beleid, actieve vordering van leegstaande woningen en meer van dat moois, had de gemeente blijkbaar over het hoofd gezien dat het pand al twee jaar verwaarloosd werd door eigenaar Flexabram. Na de kraak was die overheid er meteen als de kippen bij: men wilde het pand gaan vorderen. De krakers zouden er dan uit moeten en plaats moeten maken voor andere woningzoekenden. Je zult maar de boodschapper van het slechte nieuws zijn!
Het slot van de vervolging van Opstand,
gepubliceerd in ‘Dagboek van een RARA-terrorist’
door Wil van der Schans
Een inval, twee maanden ‘niet verdacht’, iets meer dan 400 dagen wel, 5 daarvan in een Haagse cel. Tientallen tapverslagen, een lijst met honderd vragen, een dossier waar de honden geen brood van lusten en een officier van justitie, die -zwaaiend met z’n armen- plastisch spreekt over een stamboomonderzoek naar RaRa. Als toneelstuk had het de kritieken waarschijnlijk niet overleeft, maar de werkelijkheid is weerbarstiger. Het hoge Kafka gehalte maakt het moeilijk gissen naar de werkelijke bedoelingen van Justitie. Een verhaal met meerdere dimensies: een combinatie van serieus inlichtingenwerk, een eigen dynamiek en een poging tot een juridische testcase.
De Zaak Bosio bezien na de IRT-enquete
Gepubliceerd in Kleintje Muurkrant, januari 1996
(& geweigerd door onder andere Vrij Nederland,
wegens verregaand Bosio-moeheid in de media.) lees meer
Ik ben Ali. Ik ben gevlucht uit Iran en ben sinds zes jaar in Nederland. Ik heb mij al die tijd keurig gedragen, heb me gemeld bij de vreemde- lingendienst en zit al die jaren te wachten op mijn verblijfs- vergunning. Volgens Justitie ben ik geen vluchteling. Mijn vrouw, die tegelijk met mij naar Nederland kwam, is ook niet erkend als vluchteling. Onze kinderen dus ook niet.
Vanuit Ghana is een container kokosnoten onderweg naar Nederland. Achter een dubbele wand zit 650 kilo marihuana verborgen. Bedoeld voor drugshandelaren uit Amsterdam. Het transport is georganiseerd door de Antilliaan H.P. Als officiële bestemming voor de container gebruikt hij een lege bv van een oude zakenrelatie uit Arnhem. De eigenaar van de bv -de fransman M.B.- is niet op de hoogte van de ware aard van de lading. De Antilliaan stuurt de afnemers van de container bij de Fransman langs om samen bij de bank het losgeld voor de container te betalen.
Eind van het jaar moet het zover zijn. De langvoorbereide Koppelingswet moet dan eindelijk in werking treden. De wet is bedoeld om illegale buitenlanders uit te sluiten van gebruik van collectieve voorzieningen. In de praktijk komt het er op neer dat de controle op buitenlanders, die nu wordt uitgevoerd door de marechaussee, de (vreemdelingen)politie en de Inspectiedienst van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (ISZW) uitgebreid wordt tot administratieve instellingen. De praktische uitwerking vindt plaats met het Vreemdelingen Administratie Systeem (VAS).
Artikelen 1995
Spierballenwetgeving (De Groene Amsterdammer van 18/10/1995)
Uw geld of uw paspoort (De Groene Amsterdammer van 07/07/1995)
Wet op de Identificatieplicht ( Uit: Crimineel jaarboek 1995 van buro Jansen & Janssen)
De Koppelingswet houdt in, zo staat in de wet, dat “…elke aanspraak op overheidsvoorzieningen afhankelijk is van de verblijfsstatus.” Mensen zonder verblijfsvergunning (‘illegalen’ en vluchtelingen in de procedure) worden zo uitgesloten van collectieve voorzieningen, ontheffingen en vergunningen. Dit zijn onder andere het ziekenfonds, onderwijs, uitkeringen, bouwvergunning, hinderwetvergunning, enz..
Een uitzondering wordt gemaakt voor leerplichtige kinderen (tot 16 jaar), bij acute medische nood en juridische bijstand.