NRC Handelsblad 17/03/1992
DOOR EEN ONZER REDACTEUR FRANK VERMEULEN
DEN HAAG, 17 MAART. Voor taboes over de minderhedenproblematiek is het volgens VVD-fractievoorzitter Bolkestein te laat. Gisteravond sprak de liberaal tot partijgenoten in het Gelderse Ede en vatte daarbij de draad op van zijn opzienbare rede een half jaar geleden waarin hij allochtonen zelf verantwoordelijk stelde voor de eigen integratie.
Afgelopen zomer barstte de geruchtenmachine over Suriname los in de media. Een stroom van ‘onthullingen’ over betrokkenheid van de Surinaamse legerleiding bij drugshandel werd aangevuld met alarmerende berichten over infiltratie van de Nederlandse ambtenarij om de coke in goede banen te leiden. Harde feiten ofer daadwerkelijk omgekochte politie- en justitiemensen zijn echter vooralsnog niet boven tafel gekomen. Wat er bleef hangen was niet alleen de konnektie Suriname & Drugs, maar ook het onbehaaglijke gevoel dat er iets niet klopte, het idee dat er meer achter zat…
Een rekontstruktie.
Suriname, de media en de ‘War on Drugs’
Afgelopen zomer barstte de geruchtenmachine over Suriname los in de media. Een stroom van ‘onthullingen’ over betrokkenheid van de Surinaamse legerleiding bij drugshandel werd aangevuld met alarmerende berichten over infiltratie van de Nederlandse ambtenarij om de coke in goede banen te leiden. Harde feiten ofer daadwerkelijk omgekochte politie- en justitiemensen zijn echter vooralsnog niet boven tafel gekomen. Wat er bleef hangen was niet alleen de konnektie Suriname & Drugs, maar ook het onbehaaglijke gevoel dat er iets niet klopte, het idee dat er meer achter zat… lees meer
Na de explosies bij het huis van Kosto en het ministerie van Binnenlandse Zaken op 13 november 1991 is het, ondanks de allereerste paniekreakties, volkomen stil geworden rond de bommenleggers en hun bestrijders. Dat is beleid: de ministers van justitie en binnenlandse zaken, Hirsch Ballin en Dales, hebben al hun ambtenaren een zwijgplicht opgelegd. Deze zwijgplicht geldt zelfs docenten van de Zutphense politieschool, die journalisten niet mochten uitleggen hoe een recherche-onderzoek in dit soort gevallen in zijn werk gaat. En persvoorlichter Klep van het Gerechtelijk Laboratorium in Rijswijk mocht alleen uit zijn stoel komen om te zeggen dat de berichtgeving in de Telegraaf (RaRa gebruikte Semtex!) onjuist was, dat het voor de bommen gebruikte materiaal geen kneedbare explosieven betrof. lees meer
Algemeen Dagblad 22/02/1992
DOOR WILCO BOOM
Het gaat niet goed met de rechtspleging in Nederland. Zo raken het individu, de resocialisatie en de zorgvuldigheid ondergesneeuwd door de steeds hardere criminaliteitsbestrijding. Het evenwicht is zoek.
Aldus mr. JAN BOONE, strafpleiter. Net als zijn collega’s Doedens, Hiddema, Moszkowicz sr. en Spong is Boone een van de advocaten die in ons land herhaaldelijk voor opschudding in de rechtszaal zorgen.
Meermalen beschuldigt hij politie of justitie ervan over de schreef te zijn gegaan. Recentelijk nog haalde hij de krantekolommen met een strafzaak in Alkmaar, waar hij zei dat hoofdofficier van justitie mr. A. Josephus Jitta tegen de regels in een verdachte vergaande voordelen zou hebben beloofd, indien deze wilde meewerken aan de aanhouding van twee zwaardere criminelen.
Trouw 21/02/1992
LOUIS CORNELISSE
DEN HAAG – “Is de verkiezingscampagne al begonnen? Dat wist ik niet.” De PvdA’er Piet Stoffelen reageert eerst laconiek op de aanval van CDApartijvoorzitter Wim van Velzen op de coalitiepartner. De PvdA zou bij de bestrijding van de criminaliteit het CDA in de kou laten staan. Vervolgens wordt Stoffelen toch giftig: “Het is een complete verdraaiing van de werkelijkheid. Wij hadden meer steun van het CDA verwacht.”
De stoot onder de gordel van Van Velzen is hard aangekomen. “Met de voorzitter van het CDA maken we ons ook ernstig zorgen over de veiligheid in dit land. Nederland is koploper in Europa als het gaat om criminaliteit. Het percentage misdrijven dat wordt opgehelderd, is gedaald naar 21 procent. In sommige delen van het land wordt maar 16 procent van de zaken tot een goed einde gebracht. Kijk naar Duitsland, daar wordt bijna de helft geklaard.”
NRC Handelsblad 06/02/1992
DOOR EEN ONZER REDACTEUREN
DEN HAAG, 6 FEBR. De regeringspartijen CDA en PvdA hebben zware voorwaarden verbonden aan een eventuele goedkeuring van het aanvullend Akkoord van Schengen, dat afschaffing regelt van de grenscontroles tussen de deelnemende landen. Worden de voorwaarden niet vervuld, dan komt volgens PvdA-Kamerlid Van Traa ratificatie van de overeenkomst ‘in de gevarenzone’.
Dit bleek gisteravond uit een reeks moties die werden indiend tijdens de voorzetting van het debat op hoofdlijnen over het Akkoord van Schengen. CDA-woordvoerder De Hoop Scheffer en zijn collega Van Traa drongen er per motie bij de regering op aan het Europese Hof in Luxemburg volledige bevoegdheid te geven om over geschillen over de overeenkomst te oordelen. Het voorstel dat staatssecretaris Dankert (EG-zaken) in december vorig jaar aan de Schengen-partners heeft gedaan, gaat niet verder dan een beperkte bevoegdheid van het Hof, waarbij met name asielkwesties zijn uitgesloten.
NRC Handelsblad 03/02/1992
DOOR ALFRED VAN CLEEF
Asielzoekers mogen geen bankrekening openen, discotheken weigeren Turken de toegang, een speelgoedfabriek brengt een bruine pop in de handel onder de naam “Kannibaal’. Dagelijkse vormen van discriminatie waartegen het Landelijk Bureau Racismebestrijding (LBR) met juridische middelen actie onderneemt. LBR-directeur A. Kruyt: ‘Het sanctioneren van discrimenerend gedrag is veel effectiever dan het nastreven van een mentaliteitsverandering.’
‘Nu kopen, volgend jaar betalen’, luidde de advertentie van de hifi-zaak. Een klant zocht een stereo-installatie uit en vulde de koopovereenkomst in. ‘Ah, u bent Joegoslaaf?’, vroeg de verkoper. ‘Dan moet u nu meteen betalen want deze aanbieding geldt niet voor buitenlanders.’ De al jaren in Nederland woonachtige man diende een klacht in bij het plaatselijke Anti-discriminatie Bureau.
Algemeen Dagblad 01/02/1992
LEO VAN ATTEN
BIJ de behandeling van het Akkoord van Schengen voelt de Tweede Kamer zich als een vis, die het net langzaam over zich voelt sluiten. Zij koestert het onbehaaglijke gevoel in een fuik te zijn gezwommen waaruit geen ontsnapping meer mogelijk is. Een vergelijking met de Eerste Kamer, die wetsvoorstellen uitsluitend kan aannemen of verwerpen, dringt zich onweerstaanbaar op.
De voelbare tweestrijd die deze week het debat in de Tweede Kamer over Schengen beheerste is bij alle partijen herkenbaar. In de kern komt het neer op de vraag of een nationaal parlement in het verenigd Europa van morgen zelf nog enige invloed kan hebben op niet onbelangrijke zaken als het asielbeleid. De roep om grotere democratische controle is toch werkelijk niet te veel gevraagd.
Na de explosies bij het huis van Kosto en het ministerie van Binnenlandse Zaken op 13 november 1991 is het, ondanks de allereerste paniekreakties, volkomen stil geworden rond de bommenleggers en hun bestrijders. Dat is beleid: de ministers van justitie en binnenlandse zaken, Hirsch Ballin en Dales, hebben al hun ambtenaren een zwijgplicht opgelegd. Deze zwijgplicht geldt zelfs docenten van de Zutphense politieschool, die journalisten niet mochten uitleggen hoe een recherche-onderzoek in dit soort gevallen in zijn werk gaat. En persvoorlichter Klep van het Gerechtelijk Laboratorium in Rijswijk mocht alleen uit zijn stoel komen om te zeggen dat de berichtgeving in de Telegraaf (RaRa gebruikte Semtex!) onjuist was, dat het voor de bommen gebruikte materiaal geen kneedbare explosieven betrof. Welke grondstoffen dan wel gebruikt zijn om de aanslagen te plegen blijft vooralsnog een goed bewaard geheim. Aan de bom bij Binnenlandse Zaken is opmerkelijk weinig aandacht besteed in de pers, zeker in vergelijking met de commotie rondom Kosto en de kater August. Hoewel de verantwoordelijke functionarissen van mening waren dat de beveiliging van ministeries afdoende was, zijn daar na de BiZa-bom toch verbeteringen in aangebracht. Er zijn nieuwe pasjes ingevoerd die binnenkort vervangen worden door nog nieuwere. Ambtenaren mogen hun bezoek niet meer zoals voorheen meenemen naar hun afdeling, en bezoekers van buiten moeten nu hun paspoort tonen waar in het verleden ook kon worden volstaan met een ander identiteitsbewijs.
NRC Handelsblad 31/01/1992
DOOR ONZE REDACTEUR FRANK VERMEULEN
DEN HAAG, 31 JAN. Tijdens het debat over het Akkoord van Schengen gisteren in de Tweede Kamer, verklaarde CDA-afgevaardigde Gualtherie van Weezel dat het voor de CDA-fractie ‘heel moeilijk wordt te zijner tijd Schengen te accorderen’ als er niet een legitimatieplicht aan gekoppeld wordt. Daarbij doelde Van Weezel op een algemene legitimatieplicht die volgens hem nodig is om ‘het kwaad’ uit Nederland te weren. Want als straks de grenzen met de rest van Europa geslecht zijn, zal Nederland het enige land zijn zonder een dergelijke plicht. Dus, zo is de redenering van Van Weezel, zal dit land een paradijs worden van illegale arbeid en belastingfraude. Alle ‘hardwerkende en goedwillende’ Nederlanders zijn daar tegen en daarom voor een identificatieplicht.
De CDA-afgevaardigde betrad met zijn wens een uiterst gevoelig terrein dat bovendien in het regeerakkoord tussen CDA en PvdA is afgegrendeld. De coalitiepartijen zijn aan het begin van deze kabinetsperiode voor anker gegaan bij het standpunt dat ‘een algemene identificatieplicht niet wordt overwogen’.
NRC Handelsblad 31/01/1992
DOOR EEN ONZER REDACTEUREN
DEN HAAG, 31 JAN. Het lijkt uitgesloten dat invoering van maatregelen in het kader van het Akkoord van Schengen, dat de afschaffing regelt van de grenscontroles tussen de deelnemende landen, op de geplande datum van 1 januari 1993 zal doorgaan.
Dit bleek gisteren tijdens de eerste termijn van het debat in de Tweede Kamer over de hoofdlijnen van het Akkoord van Schengen.
Eind oktober lekte een ontwerp-document uit van de ad hoc groep immigration. Dit voorstel onthulde niet alleen hoe ver Europa wil gaan in het tegenhouden van vluchtelingen. Het uitlekken van dit document gaf een zeldzame blik achter de schermen van de Europese besluitvorming. De Ad Hoc groep Immigratie bereidt verdragen voor of – zoals in dit geval -politieke resoluties waar de ministers unaniem over moeten beslissen. Hoewel het om EG-Lidstaten gaat en het een harmonisatie maatregel betreft, is er geen sprake van EG-regelgeving.
In de nu bekend geworden nota gaat het om gemeenschappelijke criteria voor versnelde en versoepelde procedures voor ‘kennelijk ongegronde’ asielverzoeken. De ministers hadden dit pas bij de top in Edinburgh openbaar willen maken.
Het voorstel heeft geen enkele wettelijke basis, maar geeft wel dwingende voorschriften voor nieuw beleid. Zo worden in het diepste geheim vergaande maatregelen bedacht, zonder dat daarop enige controle is.
Artikelen 1991
Omstreden algemene identificatieplicht in feite al ingevoerd ( NRC Handelsblad 05/11/1991 )
Ook beperkte plicht tot identificatie strijdig met burgerrechten ( NRC 03/08/1991 )
‘Mijn opmerkingen over uitzetten betroffen alleen criminele illegalen’ ( NRC 27/06/1991 )
verplicht dragen van een identiteitsbewijs ( NRC Handelsblad 27/06/1991 )
De geruisloze oorlog in Bos en Lommer; Wachten op de Nederlandse rassenrellen (NRC Handelsblad 22/06/1991)
IDENTIFICATIE ( NRC Handelsblad 27/04/1991 )
CDA, VVD: plicht tot identificatie te beperkt ( NRC Handelsblad 05/04/1991 )
Mensbeeld ( NRC Handelsblad 05/04/1991 )
Sporen van geknutsel in voorstel Justitie ( NRC Handelsblad 05/04/1991 )
Minister scherpt regels voor identificatie aan ( NRC Handelsblad 04/04/1991 )
Ondeugdelijk ( NRC Handelsblad 22/03/1991 )
Kamer positief over voorstel tot invoering van identificatieplicht ( NRC Handelsblad 19/03/1991 )
Commissie wil vreemdelingentoezicht niet intensiveren ( NRC Handelsblad 19/03/1991 )
Commissie pleit voor beperkte legitimatieplicht ( NRC Handelsblad 18/03/1991 )
VVD presenteert plan voor beperkte identificatieplicht ( NRC Handelsblad 14/03/1991 )
NRC Handelsblad 05/11/1991
DOOR F. KUITENBROUWER, COMMENTATOR NRC HANDELSBLAD
De anonieme verdachte kwam tot 1986 in de strafrechtelijke vakliteratuur vooral voor onder het hoofdje “curiosa’. Beroemd werd het geval van een manspersoon die in 1948 te Haarlem van een rijdende tram sprong en weigerde aan de verbalisant zijn naam te noemen. Hij werd tenslotte op signalement en vingerafdrukken gedagvaard en veroordeeld. Het recht had dus toch zijn loop, al was dat voornamelijk van theoretisch belang (de gedachte rees ook al gauw dat het een rechtenstudent was die voor de Haarlemse test-case had gezorgd). Dat kwam door het uitgangspunt, namelijk dat niemand verplicht is zijn naam te noemen tegenover de politie. Dit was een van de eerste knopen die werden doorgehakt toen het huidige wetboek van strafvordering in 1926 in werking was getreden. Dit wetboek geeft de opsporingsambtenaar het recht iedere verdachte ‘staande te houden’ en te ‘vragen’ naar de naam. Dat is iets anders dan ‘vorderen’. Een valse naam opgeven is strafbaar. Maar geldt dat ook voor zwijgen? Nee, zei de rechtbank in Rotterdam in het geval van een huisvrouw die door een agent was aangesproken op kleedjes kloppen in de voor de nachtrust bestemde uren en haar naam weigerde op te geven. De Hoge Raad ging akkoord met het zwijgrecht, al was het duidelijk dat – zoals de rechtbank opmerkte – ‘dit ongetwijfeld het onderzoek kan bemoeilijken’.